برگستوان

برگستوان

در تاریخ ایران باستان بکارگیری از پوشش پاسبان و زره برای اسب در جنگ ها بسیار همگانی بود. سواران بر روی اسب هایی با زره می نشستند که به آن “بَرگُستوان” می گفتند. در نشانه های مورخان رومی که در نبرد با “اشکانیان و ساسانیان” رودررو بودند، اشاراتی به این گونه زره وجود دارد. همچنین فردوسی بزرگ در شاهنامه بندهایی دارد که بکارگیری از “بَرگُستوان” را نشان می دهد.

واژه برگستوان از سه تک واژه “بر” به چم(یعنی) سینه، “گُست” به چم، پهلو و “وان” پسوند نگهبانی، به هم پیوسته شده است. و چمار(معنای) بنیادین آن “نگهبان سینه و پهلو” است. برگستوان پوشش جنگی جنگجو و نیز پوشش اسب، پیل(فیل)و… بوده است که فراگیرانه برای چارپایان بهره می بردند. این پوشش را برای نگهداری اسب از آسیب ها، روی آن می انداختند.

دارنده فرهنگ “آنندراج” می‌گوید:
جامه‌ای بوده که به جای پنبه در آن پیله و ابریشم (کژ) می‌گذاشته‌اند و می‌دوخته‌اند و آن را کژاغند و کژاگند نیز می‌نامند. یکی از بهترین راه‌ها برای از پا درآوردن هماورد(حریف) این بوده است که اسب او را از بین ببرند و برای این کار می‌بایست ابتدا برگستوان را از بین می‌بردند.


فردوسی بزرگ می فرماید:

به برگستوان بر زد و کرد چاک
گرانمایه اسب اندر آمد به خاک


۵/۵ (۱ Review)
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on print
چاپ
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
مطالب مرتبط :
رپورتاژ آگهی :