وابی سابی یک مفهوم در زیبایی ‌شناسی
زیبایی ‌شناسی
وابی سابی یک مفهوم در زیبایی‌شناسی سنتی ژاپنی است که یک جهان بینی بر پایه پذیرش ناپایداری و زودگذری و پذیرش نقص‌هاست

وابی سابی یک مفهوم در زیبایی ‌شناسی

وابی-سابی یک مفهوم در زیبایی‌شناسی سنتی ژاپنی است که یک جهان بینی بر پایه پذیرش ناپایداری و زودگذری و پذیرش نقص‌هاست. این نوع تفکر زیبایی شناختی به عنوان یک نوع زیبایی «ناپایدار، ناتمام» توصیف می‌گردد. این مفهومی است که از آموزه‌های بودایی «سه نشان هستی»(三法印 sanbōin) بخصوص ناپایدار‌بودن(無常 mujō)، ریاضت‌کشیدن(苦 ku) و خالی‌بودن و نبود ضمیر(空 kū) نشات می‌گیرد.

«وابی» به معنی «ستایش و زیبا دیدن اندوه و فقر و سادگی»، و «سابی» به معنای «ستایش و زیبا دیدن پیری و کهنگی و تنهایی و دلتنگی» است. این دو اصطلاح اغلب در کنار یکدیگر و به‌صورت یک واژه (وابی‌سابی) به کار می‌روند و برای توصیف زیبایی آثاری استفاده می‌شوند که تمایل به طبیعی بودن و سادگی و بی‌پیرایگی دارند و از تفاخر و خودنمایی گریزان‌اند.

ویژگی‌های زیبایی‌شناسی وابی-سابی عدم تقارن، زبری و ناهمواری، سادگی، صرفه جویی، ریاضت‌کشیدن، فروتنی و قدردان‌بودن نسبت به بی‌آلایشی و راستی اجزا و احکام طبیعت است.

قبله فرشتگان

قبله خاصان

کعبه، قبله مومنان است. بیت المعمور، قبله فرشتگان. عرش، قبله دعاگویان. حق، قبله جوانمردان. و اما دل قبله، خاصان است… (ابوالحسن خرقانی) ۵/۵ (۱ Review)
بیشتر بخوانید
ریشه رنج

ریشه رنج

طبق نظر بودا ریشه رنج نه احساس درد است و نه اندوه و نه حتی بیهودگی بلکه ریشه واقعی رنج همین جستجوی بی پایان و…
بیشتر بخوانید
۵/۵ (۱ Review)
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on telegram
Telegram